Als je opgegroeid bent in een christelijk gezin, gewend was om elke week naar de kerk te gaan, zondagsschool hebt bezocht, christelijke films hebt gekeken en christelijke boeken hebt gelezen, dan zijn de verhalen uit de Bijbel al van jongs af aan op veel verschillende manieren langs gekomen. Dat is heel mooi en kostbaar en tegelijkertijd zit er ook een gevaar in. Namelijk dat sommige verhalen verkeerd zijn ingekleurd. Dat je de volgorde van gebeurtenissen niet meer weet of dat dingen vervormd zijn door de invulling van de verschillende kinderbijbels of films.
Het Exodus verhaal is voor mij het voorbeeld van zo’n verhaal waarvan de volgorde in mijn hoofd elke keer als ik het lees bijgesteld moet worden. En daarom houd ik er zo van om hele boeken achter elkaar door te lezen. Om de lijn van het Bijbelse verhaal vast te houden en te zien hoe God werkt met de mensen.
We lezen deze weken heel veel hoofdstukken achter elkaar door. Heel veel van deze hoofdstukken spelen zich af op de berg Horeb waar God spreekt tot Mozes. Het volk werd bang voor Gods heiligheid en durfde niet te luisteren, terwijl God hen juist wilde maken tot een koninkrijk van priesters. Mozes gaat nu alleen de berg op om middelaar te zijn tussen God en mensen
Mozes ontvangt zo ontzettend veel woorden van God! Over de tabernakel, de priesters en de heiliging en offers. God gaat duidelijk maken hoe Hij kan wonen te midden van het volk! Als Hij niet rechtstreeks tot hen kan spreken zoals Hij zou willen, dan maakt Hij het mogelijk voor de mensen om weer bij Hem te komen en geeft Hij plannen voor een tent vol hout, bloesem, kleuren en goud. Een soort tuin van Eden. De offers maken de weg vrij voor de priesters om daar naar binnen te kunnen gaan. God zegt zelfs dat Hij Zijn Geest zal geven en mensen zal vervullen (!) om creatief werk te doen voor die tent. Dan komen de tien geboden in twee stenen tafelen, geschreven door Zijn eigen hand, in de handen van Mozes en dan… draait alles om. Het volk heeft niet langer kunnen wachten en kiest zelf wat wijs is in hun eigen ogen. Ze maken een gouden kalf om voor te buigen.
Dan zien we Gods emotie. Zijn verdriet en boosheid en rauwe pijn. Als je vanaf Genesis het verhaal van God en Zijn mensen hebt gelezen, dan ben je elke keer opnieuw geconfronteerd met Gods stap naar de mens toe en de mens die zich van Hem afkeert. En nu, opnieuw, nadat God zoveel wonderen heeft gedaan, zelfs na de tocht door de zee… keren de mensen zich van Hem af. God is zó boos! En terecht…
Kan jij je in God herkennen? Herken jij verraad van mensen van wie je houdt? Die zich keer op keer op keer van jou afkeren en je te kijk zetten? Herken jij die boosheid dat je ze wel wat kan aandoen?
Of herken jij je misschien in het volk, dat je elke keer weer faalt om het gekregen vertrouwen te eren? Dat je niet durft uit te komen voor wat je echt gelooft, dat je de mensen van wie je houdt in de steek laat?
Herken jij je in Mozes? Die zich verscheurt voelt en bij de Ene kan pleiten voor genade en zich dan omdraait en tekeer gaat in boosheid vanwege de pijn die je geliefde is aangedaan?
Waarschijnlijk kan je je in alle aspecten van het verhaal wel herkennen. Dat vind ik het gave van Gods verhaal. Het is zo herkenbaar. Sommige elementen zijn heel exotisch en van lang geleden, maar de emotie en de reactie op de emotie is zo herkenbaar.
In elk verhaal mogen we ook Jezus herkennen en zien hoe het verhaal naar Hem wijst. We mogen zien hoe Mozes een plaatje is als middelaar van wat Jezus voor ons heeft gedaan. We mogen zien hoe God Zichzelf bekend maakt in dit verhaal, dat Hij te midden van ons wil wonen en zoals God in de tabernakel mee trok met het volk heeft Jezus ook onder ons gewoond en gewandeld (getabernakeld) in Zijn tijd op aarde. Hij vult ons met Zijn Geest zoals Hij Bezaleël vulde en zo gebruikt Hij ook onze creativiteit en talenten om Hem te dienen.
Vrijdag eindigen we de week met het lezen van de wens van Mozes om de heerlijkheid van de Heer te mogen zien! “Toon mij toch uw heerlijkheid!” En dan zegt God over Zichzelf: “…maar Ik zal genadig zijn voor wie Ik genadig zal zijn, en Ik zal Mij ontfermen over wie Ik Mij ontfermen zal.” (vs 19) Wat mij trof was het verschil tussen deze ontmoeting van Mozes met God en de eerste ontmoeting van Mozes met God. Dat hij elke keer een weerwoord had en niet durfde te doen wat God van hem vroeg. En nu vraagt Hij om de heerlijkheid van God te mogen zien. Wandelen met God verandert ons hart en verandert ons verlangen. Naar meer van Hem, om Hem te mogen zien.
Als jij terugkijkt op je leven, herken je dan hoe God zichzelf aan jou bekend heeft gemaakt door de dingen die jij hebt meegemaakt? Herken jij dat net als bij Mozes je anders bent gaan reageren op Zijn aanwezigheid? Dank Hem daarvoor! En mocht je dit nog niet zo ervaren, bid dan dat je aangeraakt mag worden door Hem en meer naar Hem mag gaan verlangen.
