Welkom bij onze nieuwe studie ‘Nooit verlaten’ over het verhaal van Mozes in het tweede boek in de Bijbel waarin we de geschiedenis van het volk Israël lezen. Het verhaal begint in Egypte. In de eerste verzen worden meteen de twaalf zonen van Jakob genoemd – de zonen van Israël. Jakob was naar Egypte gekomen en had daar zijn zoon Jozef weer ontmoet. De zoon waarvan Jakob jarenlang dacht dat hij overleden was. Wat moet er door Jakobs gedachten zijn gegaan in al die jaren? Zou hij de dromen van Jozef nog hebben herinnerd? Zou hij diep van binnen hoop hebben gehouden op een bijzondere ontmoeting? Hoop om Jozef ooit weer in levende lijve te zien? We weten dat Jakob uiteindelijk in Egypte is gestorven. Zijn nageslacht – op dat moment zeventig zielen – woonde in een deel van het land Egypte. Zo begint dit nieuwe Bijbelboek eigenlijk met een hoopvolle situatie: een familie die gegroeid is, een volk dat gevormd wordt, en een plek waar zij mogen wonen.
En als ik daarover nadenk, herken ik iets. Elke nieuwe LGG-studie geeft mij ook opnieuw hoop. Hoop op verdieping in Gods Woord. Hoop op mooie gesprekken en verbinding met andere vrouwen. En ook – heel eerlijk – hoop om de studie weer trouw vol te houden. Elke nieuwe studie voelt als een frisse start.
Maar het verhaal in Exodus laat zien dat hoop soms snel kan veranderen. Het volk heeft de hongersnood overleefd en er begint een nieuw tijdperk. Helaas verloopt dat heel anders dan verwacht. Er komt een nieuwe farao aan de macht die Jozef niet gekend heeft. Hij kijkt met angst naar het volk Israël. Ze worden talrijker en sterker, en dat maakt hem onrustig. Uit angst besluit hij het volk te onderdrukken. In een paar zinnen tijd verandert het hele plaatje, van een volk dat in rust en hoop leefde, naar een volk dat moet leven in slavernij.
Misschien herken je dat wel uit je eigen leven. Je hebt hoop, nieuwe moed, een verwachting voor de toekomst. En dan gebeurt er ineens iets. Een gebeurtenis, een verlies, een moeilijke periode. En de hoop die je hebt verandert ineens in wanhoop. Moed verandert in angst. Juist dan kan het troost geven dat we dit ook in de Bijbel tegenkomen. De Bijbel verzwijgt de moeilijke dingen niet. Gods Woord laat ons zien dat ook Gods volk door tijden van duisternis, onzekerheid en pijn heen gaat. We zijn niet de eersten die daarmee te maken krijgen
Het verhaal gaat verder en de gebeurtenissen volgen elkaar snel op. De zware slavernij van het volk. De poging van farao om het volk niet verder te laten groeien. De moedige vroedvrouwen die ervoor kiezen om God meer te gehoorzamen dan de koning. De ouders die hun kleine jongetje in een mandje in de rivier leggen, vertrouwend dat God voor hem zal zorgen. De prinses die het jongetje vindt en hem Mozes noemt.
Maar er zijn ook donkere momenten. Mozes die een Egyptenaar doodt. Zijn vlucht uit Egypte. De eenzaamheid van de woestijn. Alles wat ooit hoopvol leek, lijkt nu ver weg. En juist daar, wanneer het lijkt alsof alle hoop verdwenen is, gebeurt er iets bijzonders. Mozes loopt door de woestijn en ziet een struik die in brand staat, maar niet verteert. Nieuwsgierig loopt hij dichterbij. En daar, in de stilte van de woestijn, spreekt God. Misschien liep Mozes daar wel met een zwaar hart. Misschien dacht hij na over alles wat er mis was gegaan, over zijn volk, over zijn fouten, over zijn toekomst. En juist op dat moment klinkt Gods stem.
God openbaart Zich aan Mozes met een bijzondere Naam:
“IK BEN DIE IK BEN.”
De HEERE – JHWH.
De God die er altijd is.
De God die niet verandert.
De God die Zijn volk niet vergeet.
God geeft Mozes een opdracht: hij mag teruggaan naar Egypte en het volk Israël vertellen dat God hun ellende heeft gezien. Dat Hij hun geroep heeft gehoord. Dat Hij hen wil bevrijden uit de slavernij en hen wil brengen naar een land van vrijheid – een land dat overvloeit van melk en honing. Wat een moment van nieuwe hoop.
In een paar hoofdstukken laat het boek Exodus ons zien hoe dicht hoop en wanhoop soms bij elkaar liggen. Het is een verhaal vol beelden die we ook in ons eigen leven kunnen herkennen.
En het mooie is: die hoop is niet alleen bij het volk Israël gebleven.
Ook vandaag mogen wij leven vanuit hoop. Door het werk van de Heere Jezus Christus. Hij gaf Zijn leven voor ons, zodat wij voor altijd bij Hem mogen horen. Nu al, hier op aarde, en straks ook voor eeuwig bij Hem in de hemel.
Die hoop reikt verder dan alles wat we hier meemaken. De moeilijke dingen verdwijnen niet zomaar uit ons leven. Ook wij hebben te maken met verdriet, zorgen en onzekerheid. Maar midden in dat alles mogen we onze hoop richten op Hem.
Want:
Er is hoop die groter is dan de dood.
Er is leven dat sterker is dan het sterven.
Dus richten wij onze harten naar boven
Vertrouwen wij op de God die wij loven
Niemand die ons uit Uw handen kan roven
Een machtige rots, onze schuilplaats is God
Onze hoop is gevestigd op Jezus Christus. En daarom mogen wij hoopvol leven – vandaag, morgen en in de toekomst.
Liefs,
