De spanning in het verhaal is opgebouwd. Dit is de climax! Koning Ahasveros kan niet slapen en hoort het verhaal van Mordechai en hoe hij hem gered heeft. Dit is het moment waarop het verhaal gaat omkeren. De haat van Haman bereikt zijn hoogtepunt als hij een paal voor Mordechai in zijn tuin neerzet en dan bij de koning erachter komt, dat de koning juist deze Mordechai wil eren!
Onze westerse verhalen zijn zo opgebouwd dat de climax aan het eind komt en daarna is het afgelopen. In deze oude verhalen zit de climax vaak in het midden. Zeker in dit verhaal is dat heel mooi te zien, dat deze verhoging van Mordechai omgeven wordt door de twee avonden waarop de koning en Haman bij Esther mogen eten. De climax is het dieptepunt van dit verhaal.
Mordechai en Esther hebben moeten leren vertrouwen op God in een land vol ontrouw. Ondanks de hoge positie die Esther had verkregen leek het er steeds slechter voor te staan met het Joodse volk in dit voor hen vreemde rijk van de Meden en Perzen. Ondanks dat de naam van God niet genoemd wordt in dit boek, is het vertrouwen van Mordechai in God rotsvast. Hij blijft vertrouwen op de belofte dat God zorgt voor Zijn volk. Zo blijft Mordechai het goede zoeken voor de koning en dat vertrouwen. En het goede zoeken wordt in dit hoofdstuk beloond.
Haman loopt in de val door zijn arrogantie, trots en haat. En vanaf nu gaat het met hem de verkeerde kant op. Hij heeft haast geen tijd om bij te komen van wat hem overkomt vanaf het moment dat hij de paal opheft voor Mordechai. En zoals Haman Mordechai op een dodelijke manier wilde verhogen, verhoogt God Mordechai op een eervolle manier.
Terwijl we deze hele geschiedenis lezen, staan we tegelijkertijd stil bij 80 jaar vrijheid na de Tweede Wereldoorlog. Dit verhaal van Esther doet me denken aan andere verhalen van trouw en hoop van mensen die stug bleven volhouden met het goede doen tijdens de WOII. Niet elk persoonlijk verhaal is zo afgelopen als het verhaal van Mordechai en Esther, maar er zijn getuigenissen bekend van mensen die stug vol bleven houden met het goede doen en hopen op God. Ik heb net het verhaal gelezen van Corrie ten Boom en haar leven is zo’n getuige van stug volhouden. Ook al twijfelde ze geregeld, toch hield ze niet op. Haar leven is een getuigenis van ‘Wees over niets bezorgd’. Was er dan niets om bezorgd over te zijn? Oh zeker wel! En ze hebben ook zeker voorzorgsmaatregelen getroffen om niet gepakt te worden, maar uiteindelijk wist zij dat haar leven in Gods hand was. En haar getuigenis is een zegen geweest voor veel mensen.
‘Wees over niets bezorgd’ is trouwens geen goedkoop advies van Paulus aan de Filippenzen. Paulus zat in de gevangenis toen hij dat schreef. Hij leed gebrek en had het moeilijk.
Soms lijkt het alsof dit hele makkelijke adviezen zijn en regelmatig worden ze te gemakkelijk gegeven. Maar het is uitgesproken door Degene die de heerlijkheid verliet om met ons te wandelen te midden van alle ellende en gebrek, om daarna naar het kruis te gaan en de weg naar de Vader open te maken. Hij zei dat je gelukkig bent als je gebrek lijdt (Mattheüs 5), dat je gelukkig bent als je hongert naar gerechtigheid en vrede. Hoe wanhopig jouw situatie ook mag lijken, als je niet dieper lijkt te kunnen gaan, middenin die diepte, daar is God.
Zoals Mordechai en Esther bleven vertrouwen toen hun leven al een einddatum had, zoals Corrie ten Boom stug bleef volhouden met het goede doen en wist wat het haar zou kunnen kosten, zoals Paulus vanuit de gevangenis in gebrek schreef ‘wees over niets bezorgd’, zo roept Jezus ook jou en mij op om op Hem te vertrouwen. Temidden van jouw omstandigheden, hoe ze ook zijn. Vraag Jezus wat je nodig hebt en dank Hem in gebed.
Hij zal doorbreken.
