Ken je het gevoel dat je weet dat je iets moet gaan doen? Misschien word je aangesproken op je rechtvaardigheidsgevoel en moet je opkomen voor de rechten van iemand. Misschien krijg je de vraag om iets te doen, waarvan je sterk het gevoel hebt dat God het is die je vraagt dit te doen.
Toch, wanneer je kijkt naar wat er allemaal in je leven speelt, hoe jij je voelt, hoe druk je bent, hoe je gezinsleven eruitziet, lijkt het niet te passen. Dan lijkt het alsof het onmogelijke van je gevraagd wordt.
Deze week lezen we verder over Esther. Terwijl het doodvonnis voor haar volk door het hele Perzische rijk verspreid wordt, is Esther in de burcht koningin van datzelfde Perzische rijk en weet ze nog van niks. Ze ontdekt door het gedrag van haar oom Mordechai wat er aan de hand is. Terwijl Mordechai zijn nichtje op de hoogte brengt van de situatie, geeft hij haar ook de opdracht om voor hun volk bij de koning te pleiten voor genade.
Ergens lijkt het logisch dat Mordechai deze opdracht aan Esther geeft. Zij zit in de juiste positie, van alle joden in het Perzische rijk is Esther de enige die zo dicht bij de koning staat. Toch benoemt Esther nogal wat bezwaren.
Hier zie ik wat er ook zo vaak in mijn eigen leven gebeurt. Ook ik ervaar regelmatig bepaalde oproepen, uitdagingen en vragen om voor mijn gevoel iets spannends te doen. Het zijn geen levensbedreigende situaties zoals bij Esther. Maar het vraagt wel moed om die stap te nemen.
Momenteel bereid ik me voor om binnenkort te gaan evangeliseren in de rosse buurten. God heeft al zolang liefde en bewogenheid juist voor deze groep vrouwen in mijn hart gelegd. Maar, ik vind het vet spannend. Er zijn allerlei zelfbedachte redenen waarom ik het beter niet kan doen.
Toch geloof ik dat ook ik gemaakt ben voor een tijd als deze. Ik geloof dat ik dicht bij mijn Koning sta. Ik heb in het verleden al veel gebeden en nu mag ik concrete stappen zetten. Misschien klinkt het wat overdreven in je oren, maar om deze stappen te zetten heb ik moed nodig. Ik realiseer me dat ik, net zoals bij alles eigenlijk, dit niet op eigen kracht kan doen. Maar wanneer ik dit vanuit Gods kracht zal doen gaat dit me prima lukken.
Ook ik kijk, net als koningin Esther toen deed, allereerst om me heen. Ik beredeneer vanuit het natuurlijke of datgene wat ik mag gaan doen realiseerbaar is. Toch geloof ik dat wij, als koningsdochters, mogen kijken naar wie wij zijn. Naar de rol en taak die we hebben als vertegenwoordigers van Koning Jezus. En dan mogen we ook beseffen welke kracht en moed er werkelijk in ons is als volgelingen van Koning Jezus.
Deze week is onze uitdaging om elke dag vijf minuten onze knieën in nederigheid te buigen voor de Heer onze Maker. Om in aanbidding onze Koning groot te maken. Dit is de manier en de plek om moed te ontvangen voor de dingen waar God ons toe roept. Vanuit onze nederigheid zullen we opstaan en met moed door het leven gaan in de kracht van God.
Misschien ervaar jij momenteel niet echt dat jij geboren bent voor een tijd als deze. Misschien zie jij niet hoe koninklijk je bent. Misschien vind jij dat jouw te nemen stappen in wezen niet zo moeilijk zijn en je niet zo moeilijk zou moeten doen. Of misschien denk je nu dat waar jij tegenaan loopt minder van belang zou zijn dan wat anderen doen. Dan ben ik het daar bij voorbaat al niet mee eens. Ik geloof dat elke taak belangrijk is. Wij mensen hebben gradaties aangebracht. God doet dat niet.
Lieve zus, geloof dat God jou heeft geschapen voor een tijd als deze. God is Degene die jouw leven leidt. Vertrouw op Zijn kracht in jou. Prijs Hem en aanbid Hem.
En leef moedig vanuit Zijn kracht!
